රූස්ස ගහ ළඟ පාළු මාවතේ
කළුවර යාමේ කළු ගඟ අයිනේ
කවුරුද ඈතින් මා අමතන්නේ
ඔබේ සුවඳ දෝ හිත දැවටෙන්නේ
එහා තොටින් ඔබ පාරුව පැදගෙන
මෙහා තොටට එයි මා හමුවන්නට
දෙදෙනා පෙම් කළ මේ ගං තොටුපළ
සිහින නගරයකි ඔබ මා වෙන්කළ
පාරුව පෙර මෙන් ගහ මැද පෙනුණා
පියවර හඬ මා අසලම ඇසුණා
ඡායාවකි එය මායාවකි එය
සසර පුරා ඔබ ඈතට ඇදුණා
පද රචනය - උපාලි ධනවල විතාන
ගායනය - විජය කුමාරණතුංග
සංගීතය - සරත් දසනායක
මේ ගීතය මා තෝරාගත්තේ පද රචනාවක අසිරිය ඔබ සමඟ බෙදාගන්නට ම නොවේ. අප අතරින් මැකී ගිය අමරණීය හඬක් සිහිගන්වමින් ශෝකයෙන් උපත ලබන මතක ආස්වාදයක යෙදීමටයි. මොහොතකට මම විජය කුමාරණතුංගයන් ගේ දේශපාලන චරිතය අමතක කරමි. ඒ මා ඔහුගේ දේශපාලනය ප්රතික්ෂේප කරන නිසා නොවේ.
දේශපාලනයේ දී විජය අයිති වූයේ එක්තරා පිරිසකට පමණි. එහෙත් කලා ලෝකයේදී විජය අප සියලු දෙනාගේ ම ආදරණීය කලාකරුවෙකි. ආදරණීය මිනිසෙකි. ඒ නිසා “දඟගෙයි දඬුවම්” වැනි නිර්මාණයක් හිතාමතාම මඟ හැර කලාතුරකින්වත් අපේ නාලිකාවල අද නෑසෙන මේ ශෝකී ගීතය තෝරා ගතිමි.
සමාජයෙ හි මෙන්ම කලාකෘතීන්හි ද සියල්ල අභිබවා ගෙන විජය නැමැති මිනිසා මතුවන නිසා මම ඔහු ගැන වචන කීපයක් සටහන් කරමි.
 |
විජය කුමාරණතුංග |
විජය වැනි මිනිසකු යළි ශ්රී ලංකාවේ උපදී යැයි මම විශ්වාස නොකරමි. ආකර්ෂණීය සුන්දර බව, මිනිස් කම, රංගනය, කටහඬ, ගායනය, කථිකත්වය, පෞර්ෂත්වය ආදි සියල්ල මිනිසකුට එක්වර දායාද කරන්නේ ඉතා කලාතුරකිනි. වාසනාවට හෝ අවාසනාවට විජයට ඒ සියල්ල පිහිටා තිබිණි. ඔහු වැන්නකුට වෙඩිතබා මරා දැමිය හැක්කේ, ඊර්ෂ්යාවෙන් අන්ධ වූ ම්ලෙච්ඡ ඝාතකයකුට හෝ උන්මත්තකයකුට පමණි. එහෙත් සියල්ල සිදු වී අවසන් ය.
රූස්ස ගහ ළඟ පාළු මාවතේ
කළුවර යාමේ කළු ගඟ අයිනේ
කවුරුද ඈතින් මා අමතන්නේ
විජයගේ කටහඬට යටින් ඇති පදපෙළ රොමැන්ටික් දර්ශනයෙන් පෝෂණය ලද පද පෙළකි. කළු ගඟ අයිනේ පාළු මාවතක හුදෙකලාව සිටින මිනිසකු අපේ මනසේ ඇදී යයි. කළු ගඟ දෑලට කළුවර වැටී ඇති මොහොතක ඔහුට ඔහුගේ නම කියා කව්දෝ අමතනු ඇසෙයි. පාළු පරිසරය ඒ හඬේ දෝංකාරයෙන් සසල වෙයි. තරුණයකු ගේ හද සසල කරවන වියෝ වූ ආදරයක දෝංකාරය රචකයා රසිකයා ඉදිරියේ මවන්නේ ඒ අයුරිනි.
Read more »
No comments:
Post a Comment